Օրերս քննարկում ունեցա մի հիանալի անձնաորության հետ: Քննարկման թեման թեման էր ՝մարդը: Ես ասում էի , որ մարդ չեմ համարում այն երևույթներին, որոնք, այսպես ասած, իրենց հիվանդությունը կոչում են ընտրություն իրավունք և այլն: Նա չհամաձայնեց ինձ հետ ասելով՝ բա հոգին, բա ներքինը … Դե հիմա եկեք մի քիչ մտածենք մեզ՝ բնության շնորհով տրված այդ հետաքրքիր օրգանով՝դե ուղեղով էլի …Իՙնչ է հոգին : Ինչքան էլ մտածում եմ՝ ներաշխարհից բացի ուրիշ բան միտքս չի գալիս, չնայած՝ կան այլ բացատրություններ, որ դա այն է, ինչ մնալու է մեզանից հետո, որ դա անմահ մի բան է,և այլն , բայց դրա այդպիսի գոյ համարվելը, ինչպես նաև ցանկացած կրոն կամ աստոածություն զուտ հավատքի խնդիր է … Քանի որ ապացուցված չի հոգու գոյությունը, որպես հավերժ , անմահ ու քանի որ ես չեմ ուզում հավատալ դրան, կհամարեմ՝ ներաշխարհ : Եվ այսպես, տիկնայք և պարոնայք հիմա դուրս կգան մեր ռազմիկները իմանալու համար, թե ով է ուժեղ՝ բնությունն իր խիստ, բայց կենսական օրենքներով և հոգին՝ իր փոփոխական, ու աբստրակտ էությամբ: Հմմ… հետաքրքիր է երեխան պետք է պայքարի ծնողի դեմ … մարդը բնական էակ է ու պետք է ենթարկվի բնության օրենքներին, բայց ինչ է կատարվում. աշխարհում մարդիկ գնում են բնության դեմ , վեր են բարձրացնում անոմալյան՝ կամ ավելի վատ՝ պաշտանմունքի առարկա են դարձնում: Հիշենք բնության օրենքները՝ հիվանդներն ու ծերերը կեր են դառնում գիշատիչների համար՝ թողնելով իրենց տեղն առողջներին, ամուրներին և ուժեղներին, դրան գումարած՝ ցանկացած անոմալիա իրենց շարքերում վերացնում են հենց կենդանիները , որ վիրուսը համատարած չլինի: Բնության մեջ թույլը չի ապրում , իսկ մարդկանց մոտ հասնում է փառքի գագաթին՝ ահա և ՀՈՒՄԱՆԻԶՄԻ ամբողջ էությունը, չնայած, չէ, սա հումանիզմի աղավաղված տարբերակն է …Իսկական, իսկական հունանիստը հանգիստ կսպանի 3000 հազար աննորմալ , որպեսզի փրկի 300 000 նորմալի. ինչ է այդ մարդկանց կյանքը , եթե մյուս նժարին դրված է մարդկային ցեղի գոյությունն ու մաքրությունը…Հոգին չպետք է բնությունից ու գոյից բարձր դատել …Դա նույնն էՙ թե ճկույտդ գլխիցդ առավել գնահատես :

ես վախենում եմ քեզնից, հիվանդ հիվանդություն

Հարգելի ընթերցող, խնդրում եմ ինձ պատասխանեք, իմ մեջ մի մութ հարց է մնացել: Արդյոք նորմալ է վախենալ ասենք՝ գլխուղեղի ուռուցքից …կամ չգիտեմ՝ օրինակ ձիահից, թռչնի գրիպից…ու նորմա՞լ է, երբ հիվանդ մարդկանց քեզ մոտ չես թողնում ՝ վախենալով որ կվարակվես, եթե, այո, ուրեմն ….ԻՆՉՈ՞Ւ են մեզ քարոզում հանդուրժել հիվանդ մարդկանց …Ինչու, ինչու են որոշ հիվանդությունների տալիս <<մարդու որոշումն է՝ ոնց կուցի այնպես էլ կապրի>> անվանումը, ինչու են մարդկանց քարոզում ընդունել վարակիչ հիվանդներին իրենց շարքերում… Հանդուրժողականություն, վխք …մի օր զարթնում ես ու հասկանում ես, որ այդ մարդիկ, հա-հա-հա, քեզնից շատ իրավունք ունեն, անընդհատ իրենց իրավունքից են խոսում՝ աչքդ մտցնում ….չեմ հանդուրժում այդ մարդկանց. վախենում եմ վարակվել…Հարցիս ՊԱՏԱՍԽԱՆԵՔ. Արդյոք նորմա՞լ է հիվանդանալուց վախենալը…

Պատկերացրեք

Պատկերացրեք՝ մահվանից հետո հայտնվեք մի վայրում, որը նման է տեսանկարահանման հրապարակի…մեկ էլ ձեզ է մոտենում ռեժիսորն ու ասում ՝ շնորհավորում եմ, դերդ լավ խաղացիր, նկարահանումն ավարտված է: Մեկ էլ գիտակցում ես, որ դա ուղղակի կինո էր …դրանք՝ դերեր էին , ամեն ինչ՝ սկսած քո հարազատներից, սիրածդ մարդկանցից, վերջացված՝ կյանքիդ նպատակով, որ բոլորն էլ իրենց դերերն են խաղում, որ քեզ «հարազատ մարդկանցից» ոմանք դեռ խաղում են: Քիչ հետո քեզ մոտենում է մի մարդ՝ առաջարկելով ուրիշ դեր ուրիշ կինոյում, ուրիշ ժամանակահատվածի նկարագիր…ծնողներդ կլինեն ուրիշ հայտնի դերասաններ, կխաղաս այլ դեր, այլ ժամանակահատվածում կամ էպեզոդիկ դեր. օրինակ՝ չծնված երեխայի: Մեկ էլ մտքովդ անցնում են քո կյանքերի բոլոր դերերը. բոլոր ծնողներդ, բոլոր ընկերներդ, սիրած մարդիկ………………գրողը տանի, դու ՄԵԾ դերասան ես՝ տիեզերական մակարդակի դերասան, որ հայտնի է ամենուրեք, քո աստղը արևից վառ է, որովհետև՝ դու կատարում էիր ռեժիսորիդ հրահանգները , անում էիր այնպես, ինչպես գրված է սցենարում : Դու հավատում էիր, ուրախանում, տխրում, հիվանդանում, առողջանում …մի խոսքով՝ կատարյալ դերասան, իսկ հիմա արի պատկերացնենք, որ դու խաղում էիր իմպրովիզներով. Խաղո՞ւմ էիր…կամ, չէ, ավելի ճիշտ, ուղղակի չէիր խաղում՝ ապրում էիր: Դա իհարկե դուր չի գա ռեժիսորին …նա կմոտենա քեզ ու կասի ՝ դու այս դերում կմնաս այնքան, մինչև որ սկսես խաղալ դերասանին վայել:

Երբ խաղը դառել է դեմքս.

Ես հազվադեպ եմ գնահատում կինոն ու թատրոնը (այսինքն` մարդկանց խաղը դրանում ): Շատ դերեր եմ տեսել, շատ խաղ ու դերասաններ: Այդ դերասաններից և ոչ ոք չի խաղացել այնպես, ինչպես կապրեր…
Նրանց խաղն ուղղակի կյանքի իմիտացիա է, անհաջող նմանակում… կյանքում մարդիկ ՇԱՏ ԱՎԵԼԻ լավ են խաղում, կյանքում բոլորն էլ դերասան են ու ինձ մոտ մի տեսակ զզվանք է առաջանում այն մարդկանց նայելիս, որոնք խաղում են հենց խաղի մեջ գտնվելով:
Չգիտեմ երևի իմ մարդ տեսակից էՙ բայց ես զզվում եմ այն մարդկանցից, ովքեր չեն բավարարվում կյանքի խաղով՝ այդ հանճարեղ խաղով, այդ կատարյալ խաղով …
Ամեն օր տեսնում եմ դերասանների, որոնք ՀԱԶԱՐ ԱՆԳԱՄ ավելի հանճարեղ են, քան ցանկացած մարդ ,որ փորձում է խաղալ խաղի մեջ: Շատ հաճախ կատաղում եմ ինքս ինձ վրա, քանզի երբ տուն եմ գալիս, չեմ հասկանում՝ իրոք ապրեցի այս օրը կամ գուցե խաղացի. խաղն արդեն դեմքս է դառել, ես չխաղալ չգիտեմ այնպես, ինչպես մարդկանց բացարձակ մեծամասնությունը: Էլի գալիս է այդ նախանձը. սկսում եմ նախանձել կենդանիներին՝ կենդանիները չեն խաղում…
Կարո՞ղ է խաղը այն անեծքն էր, որ տրվեց մեզ՝ մարդկային բանականության հետ…
ՀԱ-ՀԱ-ՀԱ՝ չնայած բանականությունը նույնպես անեծք է:

 

ծիծաղ

Այն միակ բանը, որ մարդուն դարձնում է անկառավարելի ծիծաղն է, ոմանք կասեն հակառակը, որ մարդուն այդպես հեռացնում են մտածելուց, բայց ես կասեմ այսպես. ծիծաղը հնարավոր միակ բանն է, որ ստիպում է մարդուն մտածել, մարդուն հեռացնում է արտաքին աշխարհից, ժամանակավոր վերացնում ցանկացած խնդիր, այն մարդուն կարող է անջատել կրոնից, չէ որ ծիծաղող մարդը չի վախենում, իսկ առանց վախ մարդուն կրոն անհրաժեշտ չէ. <<հույս>> անհրաժեշտ չ1, չէ որ ծիծաղը ինքը հույսն է: հիմնավորեմ ասածներս Կրոնը մարդուն տալիս է հույս, նաև ասելով՝ « դու սաղ կյանքդ համեստ տանջվի, բայց դե վերջում դրախտ կընկնես»: Ծիծաղող մարդը չի ուզում տանջվե,լ ուզում է վայելել, ծիծաղող մարդուն չի հուզում աշխարհի դարդն ու ցավը, նա չի ուզում տառապել <<մերձավորի>> հետ: Ծիծաղողմարդն ուժող է, ծիծաղը կատաղի բարձրագույն տեսակն է, հույսի մեծագույն դրսևորումը:

Անունը…

Անունը… Անունը շատ բան է որոշում ….օրինակ այս նյութը կկարդային միլիոնները, եթե սկզբից գրեի՝ Պաուլո Կոելիո… Բնականաբար, մարդկության մեջ շատ կան անձինք, որ գրում են հազար անգամ ավելի լավ, քան վերոնշյալ գրղը: Այդ մարդիկ չեն նկատվի առանց Անվան …անունով մարդու ասած ամեն խոսք հանճարեղ է : Երբ այդ մարդիկ ասում են՝ բարի լույս, անպայման շեշտում եմ՝ ԱՆՊԱՅՄԱՆ, բառի մեջ փիլիսոփայություն կա թաքնված ….Չեմ ժխտում, հայտնի մարդիկ խելոք մտքեր ունեն, բայց անգամ հիմարի խոսքը կարող է հանճարեղ լինել, ուղղակի ոչ ոք չի լսի դա… Չեմ քննադատում անունով մարդկանց. նրանք վաստակել են իրենց անունը….կարևոր չի ինչպես, կամ ինչ «վատ» մեթոդներով … անունը ուժ է , որը տալիս են մարդիկ , բայց մարդիկ էլ այն կվերցնեն…